(ضرب المثل های همدانی) 2

هـَرکی رَفـد شـَهـرِ کورا ،می وا دِسـِشـه بی یـِله رو چـِشماش.


هـرکس به شهرکورها می رود باید دستان خودرا روی چشمانش بگذارد

...........

هـَرچی هـَمسادَم چـِـل تـَـر بـِـری م َ بـِـهـدَر.


هـرچه همسایه ام خـُل ودیوانه تر باشد برای من بهتر است.

..................

 هـَرچی گــَـنـدِ ومـَـنـد ِ مـال ِآدم ِ دَرد مـَـنـده


هرچه گندیده و خراب است، متعلق به آدم دردمند است.

........................

هـَرچی وا ئی دَس بـِد ی آ َ زُ دَس می سانی.


هرچه با این دست  بدهی از آن دست خواهی گرفت. (هرچه کنی به خودکنی)

..............................

هـَرکی میگـِه گـُـل ِ گـندُم ،تـو سِـر ِتـه بی یـَل و بـِپـَنـدُم.


هر کس می گوید گل گندم تو سرت را پایین بگیر ودهانت را ببند (عدم دخالت در کار کسی)