اشعارمحلی ناصرمفرح ذات(مفرح)
(خال رخ دنیا)
اُنجا كه میگن عِین جـِنانه هِمِدانه خوشگلتر اَ شیش دانگ جهانه هِمِدانه
حافظ میگه خال رُخ هَف كشوره شیراز خال رخ دنیا نیمی دانه هِمِدانه
ا َهَف عَجایبی ِجاهان اینجا یكی شه هَف پِسان وهَف لانجین ا َآنه هِمِدانه
ئی شهره وِرای عالم دنیاس آره والّا اِنگوشدِر ِاِنگوشد ِزمانه هِمِدانه
الونده بی وینین چـِغذررنگ و وارنگه جور ِ بـِوِله ی بِچّه رو شانه هِمِدانه
میدان میشاو گـَواره مریم غارِ عابد قلاغ لانه اُنجانه كه بانه هِمِدانه
جوق وَزمه وحِوض نبی دوزخ دَره وای وای اُنجاره نِگـو بار گرانه همدانه
گنژ نامه و عبّاسِواد و درّه مُرادبَگ عین بهشت ئی سه تا میانه همدانه
ا َگنژ نامه ا َروخانه ه ِكه میا رو پاین باریك و دراز مِثد زوانه همدانه
دیدم م َبه قــَت خودم اُنجا كه درعالم ا َهیش كوجانه جا نمی مانه همدانه
ذِینته بده نكنه هورت شده باشی اینجا خاك پاك دادا جانه همدانه
اعلام مُكنم هر كی اَ شیش سوكـّه ی دنیا ماخوابی وینه جا و مكانه همدانه
پاشه رو ئی گـُـّلارابی یـَله بیا اینجا اَ مَ بـِسانه نام و نشانه همدانه
پرسید یكی ئی شعره كی گفده «مفرح»؟ گـُفدم اَ بـِچه مِچای جولانه همدانه
شاعر :ناصر مفرّح
(سَرباز و ِطن)
دلـُم ا ِمشو بی قراری مُکنه اَ وخاطه نامه نگاری مُکـنه
کارُم ایمشو وا دِوات وقِلمه به تو میگـم دادا حَرفای دِلـِمه
دایـِمه فِــرکه دیاره شی بـِگـم دِل ِسَروازبی قراره شی بـِگم
دیارِ م َ هـِمِدانه دادا جان وِطـِنـُم خاک ایـرانه دادا جان
وِطـِنـُم اِی وِطـِنـُم، به فـِداش جان و تـِنـُم
راسی دادا! ا َهـِمِـدان چه خـِوَر ا َبـِنه بازارو جولان چه خـِوَر
کـِور وندا و گیجیله ، دوگوران دورداواد وسُرقاشـُق تـِراشا
چـِل پـِله ، وَرمـِزیار و کُـلپـا مَحـَله ی شالبافان و پای مُصلا
چه قشنگه!کوچه مو چای هـِمـِدان بـوی ِکاگـِل میده خانای هـِمـِدان
هـِمـِدان شـَر ِ منه ، خاک ِ مِنه خاک م َ، نـَه ، وِطـِن ِ پاک ِ مِنه
وِطـِنـُم اِی وِطـِنـُم، به فـِـداش جـان و تـِنـُم
شی بِگم مَ دادا، ا َعـَباسـِواد ا َ قشنگی ا َ باغای درّه مُراد
کوه ِالوند به فـِلک سَرکشیده مِثه آ ُسنگ شیر هیشکی ندیده
با وَلی سیما ، حکیم ِخوبیه با واطاهـِر ، شاعر ِ محبوبیه
مُگفدش دایمه به مَ قُربَلی خان «مَحَله ی سُخده دِلاس ئی هِمِدان»
هـِمِدان شـَـر مِنه، خاک ِ منه خاک ِم َ ، نـَه، وِطـِن پاک مِنه
دیارِ م َ هــِِمدانه دادا جان وِطـِنـُم خاک ایـرانه دادا جان
وِطـِنـُم اِی وِطـِنـُم ، به فـِداش – جان و تـِنـُم
شاعر:ناصر مفرّح